Zwijgzaam staar ik over het water,

de ondergaande zon kleurt de lucht helder rood.

De aanwakkerende wind veroorzaakt een zacht geklater,

ik treur... mijn lieve hond is dood

Ik vervolg de ronde langs het water.

Ik laat mijn gedachten de vrije loop.

Ik ben op de vlucht, ik denk niet aan later.

Tijd zeggen ze…… heelt alle wonden.

Gister was er nog dat kleine beetje hoop.

Ik ga terug in het verleden, toen we hier samen liepen.

Nu jij er niet meer bent Wolke, kom ik daar nog wel overheen?

Waneer ik moest huilen kwam je direct aangelopen en hoorde ik je zachtjes piepen

Je duwde je kop zachtjes tegen mijn been.

Onbewust gooi ik een stok die ik op het gras vind.

Ik voel de tranen komen, mijn gesnik wordt verdoezeld door de wind.

Je zal niet meer luid blaffend tegen me op springen.

dolblij om me heen draaien zodat ik bijna me nek breek….

maar het is alsof het nog niet wil doordringen, nu ik nog zoveel over je spreek.

Je was zo braaf, zo mooi en ondeugend op zijn tijd,

zo goed als je luisterde en me aankeek met die bruine ogen,

geduldig wacht in de keuken of je een snoepie zou mogen.

Wolke, ik wilde jou echt nog niet kwijt.

Mijn lieve schaduw overal waar ik ben, was jij